یک جامعه علمی به وجود نخواهد آمد مگر اینکه برای ارتباط افراد آن جامعه و تبادل اطلاعات و اخبار وسیله­ ای موجود باشد. مهمترین وظیفه­ ای که مطبوعاتی از نوع نشریه حاضر می­توانند انجام دهند ایفای نقش رابط بین علاقه­ مندان و پژوهشگران در زمینه­ای خاص است. علم، امروزه بیش از همیشه کوششی جمعی است. بنایی است که هیچ سرآمدی یک تنه توان بر پا ساختن آن را ندارد. جز از راه تبادل دانسته­ ها و یافته­ ها، مصالح انفرادی به بنایی رفیع و باشکوه بدل نخواهد شد. برای همه ما که علاقه­ مند به مسائل علمی هستیم کاملاًٌ آشکار است که فعالیتهای افراد در مراکز علمی معدود و نسبتاً کم توان ما آنچنان از هم گسیخته و بی­ ارتباط است که تا کنون در هیچ زمینه ­ای به فراهم آمدن مجموعه اطلاعات علمی مفید نیانجامیده است. ممکن است بدانیم، البته با کوشش و مرارت بسیار، که در اقصای جهان در زمینه خاصی چه می­ گذرد، ولی اغلب کاملاً ناآگاهیم از اینکه حتی در گوشه دیگری از مراکز علمی­ ای که خود در آن فعالیم چه پژوهشی در جریان است و چه نتیجه ­ای از آن حاصل شده است. چنین محیطی سترون است و نامساعد برای فعالیتهای بالندۀ علمی. شاید یکی از اولین گامهای لازم برای ایجاد یک فضای بانشاط و فعال علمی، ایجاد وسایل ارتباط و تبادل نظرات و یافته­ ها باشد. به دلایل متعدد از جمله نکته یادشده فکر ایجاد چنین نشریه ­ای مطرح شد، اگرچه با توجه به سابقه مطبوعات علمی در ایران و مشکلات موجود، بی ­شبهه، هول شکست افزون بر امید به پیروزی است، اما؛

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل        که گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم 

با توجه به سبب اصلی ایجاد این نشریه تصمیم گرفته شد که " پژوهش­های روانشناختی" در درجه اول به تحقیقات انجام شده در ایران بپردازد، علی رغم اینکه پژوهشهای داخلی اغلب از کیفیت بالایی برخوردار نیستند. تنها از طریق انتشار این پژوهش­هاست که ممکن است پیوستگی بین آنها به ­وجود آید و در نتیجه مجموعۀ علمی قابل استفاده ای حاصل شود و به تدریج این پیوستگی و تداوم موجب ارتقاء کیفی و کمی تحقیقات گردد. وقتی موضوع ایجاد ارتباط و تسهیل تبادل دانسته­ ها در بحث از نشریه خاصی مطرح می­شود ناچار حیطۀ مشخصی در نظر است. بدون اینکه بخواهیم یک یک زمینه ­های مورد توجه نشریه را برشمریم برای به دست دادن زمینۀ کلی می ­توان گفت " پژوهش­های روانشناختی" در پی درج مطالبی در مورد روانشناسی، روانپزشکی، علوم تربیتی، پرستاری روانی، تکنولوژی آموزشی و مانند اینها است. نکته دیگر اینکه به موجب پروانه انتشار صادره از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نشریه دو زبانه است. و مقالات فارسی و انگلیسی در آن قابل بررسی و درج­اند. در مورد زبان نشریه باید گفت سبک غیرمتصنّع و حتی­ المقدور ساده و قابل فهم مورد نظر است. ما همیشه حتی در زمان حضیض ادبیات فارسی افرادی برجسته به جهان ادب عرضه کرده­ ایم و از این نظر سربلند و مفتخریم. ادبیات پردازی نه کار این نشریه است و نه کمبودی که در پی رفع آن باشیم. آنچه در پیش رو داریم و در حیطۀ نقش مجله قرار می­ گیرد انتقال اطلاعات علمی مربوط به موضوع مجله است به ساده­ ترین، سلیس ­ترین، و عملی­ ترین شیوه. آنچه اکنون ما را در موقعیتی ضعیف قرار می­دهد عقب بودن از قافلۀ علم و جهان دانش است. گاه چنین به نظر می­ رسد که به بهانۀ انتقال دانش روز، کار ما به ادبیات پردازی و لغت سازی و در برخی موارد به لغت بازی می­ کشد و در این میانه مقصد و مقصود اصلی فراموش می­شود. اگر به لغتی، اصطلاحی، یا طرز بیانی از لحاظ اصول ادبی احتمالاً اشکالی وارد باشد ولی استفاده از آن موجب فهم بهتر و آسان­تر مطلب و انتقال سریعتر علم شود، مجله آن اصطلاح یا طرز بیان را مفیدتر و مناسب تر می­داند تا آنچه ظاهراً ادیبانه می نماید و در واقع آنچنان دور از ذهن است که مخّل انتقال مطلب می­ گردد. از آنچه گذشت منظور تشویق بی بند و باری نیست. آنچه مورد نظر است رسایی، سلاست و عذوبت بیان است بی­تکلفی مخّل. گفتن اینکه این اصطلاحات ناآشنا و این طرز بیان غریب به مرور "جا خواهد افتاد" و مأنوس خواهد شد کافی به نظر نمی­ رسد. سرعت انباشته شدن اطلاعات علمی و به اصطلاح " انفجار اطلاعات" فرصت چنین آسوده خیالی را به ما نمی­ دهد. سرعت و سهولت انتقال دانسته­ ها کلید اصلی موفقیت است. اگر بی مژه بر هم زدنی چشم به مقصد دوزیم، از کژراهه بپرهیزیم، و با همت مردانه به تک بتازیم، شاید، روزی مقصود فراچنگ آید.

به امید آن روز